نوجوانی دورهای است که بدن، احساسات، روابط و نگاه انسان به آینده به سرعت تغییر میکند. سازمان جهانی صحت میگوید تقریباً یک نوجوان از هر هفت نوجوان ۱۰ تا ۱۹ ساله با یک مشکل سلامت روان زندگی میکند. بسیاری از این مشکلات شناخته یا درمان نمیشوند.
هر تغییر رفتاری بیماری نیست
گاهی نوجوان بیشتر خلوت میخواهد، دیرتر میخوابد یا نسبت به گذشته حساستر میشود. این موارد به تنهایی به معنی بیماری نیست. آنچه مهم است شدت، مدت و تأثیر تغییر بر درس، خانواده، خواب، غذا، دوستان و زندگی روزمره است.
خانواده چگونه کمک کند؟
اولین قدم گوش دادن بدون تمسخر و محکوم کردن است. جملههایی مانند «تو چیزی نمیفهمی» یا «اینها همه بهانه است» باعث میشود نوجوان مشکلات خود را پنهان کند. بهتر است بپرسیم: «این روزها بیشتر چه چیزی اذیتت میکند؟ من چطور میتوانم کمک کنم؟»
خواب، حرکت و ارتباط
خواب منظم، فعالیت بدنی، ارتباط با افراد مورد اعتماد و محیط خانوادگی حمایتگر از عوامل مهم سلامت روان نوجوان هستند. فشار شدید، خشونت، تحقیر و زورگویی میتوانند خطر مشکلات روانی را بیشتر کنند.
چه زمانی کمک تخصصی لازم است؟
اگر تغییر رفتار شدید یا طولانی شده، نوجوان نمیتواند کارهای معمولش را انجام دهد، یا درباره آسیب زدن به خود صحبت میکند، خانواده باید موضوع را جدی بگیرد و از خدمات صحی و روانی محل زندگی کمک بگیرد.